Ελάχιστες ιστορικές πληροφορίες προκάλεσαν τόσες συναρπαστικές συζητήσεις, αλλά και ελάχιστες ήταν εκείνες που παρανόησαν τις πραγματικές αιτίες και τη σημασία τους γύρω από τη ζωή και την πνευματική δράση του "Μέγιστου ανδρός τω πνεύματι, του Σωκράτη".
Παραδέχονται στην εποχή μας ότι ο Άρειος Πάγος είχε δίκιο.
Από την δική του σκοπιά έπρεπε να καταδικάσει το Σωκράτη σαν "εχθρό της επίσημης θρησκείας του κράτους", με αιτία ότι αρνιόταν τους θεούς, με αποτέλεσμα να απειλεί τις βάσεις της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.
Ο Victor Cousin, με σαφή επιπολαιότητα, ενισχύει το πεδίο της άρνησης λέγοντας: "Πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο Άνυτος ήταν ένας αξιόλογος πολίτης, ο Άρειος Πάγος ένα αμερόληπτο δικαστήριο και, αν έπρεπε με κάτι να εκπλαγούμε, θα ήταν ότι ο Σωκράτης κατηγορήθηκε τόσο αργά και ότι δεν καταδικάστηκε με μεγαλύτερη πλειοψηφία".
Ο Φιλόσοφος Υπουργός της Δημόσιας Εκπαίδευσης δεν σκέφτηκε ότι, αν είχε δίκιο για αυτά που έγραφε, θα έπρεπε να καταδικάσουμε μαζί με τη φιλοσοφία και τη θρησκεία, για να επαινέσουμε αποκλειστικά την πολιτική του ψεύδους, της υποκρισίας, της βίας και της αυθαιρεσίας.
Οι σύγχρονοι ιστορικοί απώλεσαν ουσιωδέστατα τεκμήρια και πληροφορίες που αφορούσαν στην αξιοπρεπή ενημέρωση του κοινού. Στην Κλασική Ελλάδα, οι σπανιότατοι διωγμοί εναντίον των φιλοσόφων δεν προήλθαν ποτέ από τους ναούς, αλλά αντίθετα προήλθαν από τους πολιτικούς που ασκούσαν εξουσία.
Ο Ελληνικός πολιτισμός ποτέ δεν είχε αντίθεση ή διαμάχη μεταξύ των ιερέων και των φιλοσόφων, κάτι που παίζει σημαντικό ρόλο στον δικό μας πολιτισμό μετά την εξαφάνιση του χριστιανικού εσωτερισμού, το 2ο αιώνα μετά Χριστόν.
Ο Θαλής υποστήριξε ήρεμα ότι ο κόσμος προέρχεται από το νερό, ο Ηράκλειτος ότι πηγάζει από τη φωτιά, ο Δημόκριτος διαλαλεί ότι τα πάντα προέρχονται από τα άτομα, ενώ Αναξαγόρας εξηγεί ότι ο ήλιος είναι μία πυρακτωμένη μάζα.
Μέσα στους ναούς αυτά και άλλα περισσότερα ήταν απολύτως γνωστά. Ιερείς γνώριζαν ακόμη ότι οι δήθεν φιλόσοφοι που αρνιόντουσαν τους θεούς δεν μπορούσαν να τους καταστρέψουν στην εθνική συνείδηση και ότι οι αληθινοί φιλόσοφοι πίστευαν σε αυτούς με τον ίδιο τρόπο που πίστευαν οι μυημένοι στα Σύμβολα των μεγάλων κατηγοριών της πνευματικής ιεραρχίας, του θείου που εισβάλει μέσα στη φύση, του αόρατου που κυβερνάει τους κόσμους του ορατού.
Ποιος, λοιπόν, κατηγόρησε το Σωκράτη;
Οι ιερείς της Ελευσίνας ουδέποτε αρνήθηκαν τις αξίες που χαρακτήριζαν το μεγάλο φιλόσοφο.
Στο Μαντείο των Δελφών, όταν ρώτησαν την Πυθία τι φρονούσε ο Απόλλωνας για το Σωκράτη, εκείνη απάντησε: "Κανένας άνθρωπος δεν είναι πιο ελεύθερος, πιο δίκαιος, πιο φρόνιμος".
Η αναίσχυντες κατηγορίες της διαφθοράς της νεολαίας και της απιστίας στους θεούς εναντίον του Σωκράτη δεν ήταν παρά ένα αισχρό "πρόσχημα".
Ο Πλάτων αναγράφει στην Απολογία του αυτά που με απόλυτη απλότητα εξηγεί ο ίδιος ο Σωκράτης: "Οι άκαρπες έρευνές μου για να βρω ανάμεσα στους άντρες Αθηναίους σώφρονες αποτελούν την αιτία πρόκλησης μίσους και κακίας εναντίον μου. Από αυτό προήλθαν όλες οι εναντίον μου κατηγορίες.
Γιατί όλοι αυτοί τριγύρω που με ακούν νομίζουν ότι γνωρίζω όλα εκείνα τα στοιχεία με τα οποία ξεσκεπάζω την άγνοια των άλλων. Ραδιούργοι, εμπαθείς και πολυάριθμοι, μιλώντας με κοινό μέτωπο για μένα και με μία ευφράδεια που μπορεί θαυμάσια να παραπλανήσει, από καιρό τώρα γέμισαν τα αυτιά σας με τις πιο ψεύτικες διαδόσεις και συνεχίζουν ακατάπαυστα το συκοφαντικό τους σύστημα. Σήμερα με ενάγουν ο Μέλητος, ο Άνυτος και ο Λύκων.
Ο Μέλητος εξ ονόματος στον ποιητών, ο Άνυτος εξ ονόματος των πολιτικών και των τεχνητών και ο Λύκων εξ ονόματος των ρητόρων"
Ένας δίχως ταλέντο τραγικός ποιητής, ένας μοχθηρός και φανατικός βαθύπλουτος και ένας αναίσχυντος δημαγωγός, όπως αναφέρει ο Édouard Schurè.
Η αθανασία του Σωκράτη στηρίζεται κυρίως στην λήψη που έκανε στο κώνειο και κέρδισε τις μνήμες των επόμενων γενεών.
Στο τέλος της δίκης, με απόλυτη ψυχραιμία και σθένος, είπε στους δικαστές: "Πιστεύω στο Θεό περισσότερο από όλους αυτούς που με κατηγορούν.
Τώρα είναι καιρός να απέλθουμε, εγώ για να πεθάνω και εσείς για να ζήσετε. Ποιος άραγε έχει το καλύτερο μερίδιο; Κανένας δεν το ξέρει παρά μόνον ο Θεός!".
Η γαλήνια εικόνα του Σωκράτη, πεθαίνοντας για την Αλήθεια και περνώντας τις τελευταίες ώρες του συζητώντας με τους πιστούς μαθητές του για την αθανασία της ψυχής, εισέβαλε μέσα στα άδυτα της ψυχής του Πλάτωνα σαν το εντυπωσιακότερο θέαμα και το πιο αγνό Μυστήριο, οδηγό του στην ολοκλήρωση της μύησής του.
Τα λόγια του Δασκάλου του αντηχούσαν στα αυτιά του ως τις τελευταίες ώρες της ζωής του.
Κυνηγώντας το Αγαθό, το Δίκαιο, το Ανθρωποκεντρικό, η ψυχή του ανθρώπου εξαγνίζεται. Ετοιμάζεται να γνωρίσει το μεγαλείο της Αλήθειας. Πρώτος και απαραίτητος όρος η πρόοδος του Νου και η άσκηση της Ψυχής.
Κυνηγώντας το Καλό, λίγο-λίγο φωτίζεται με το μυητικό φως της Διανόησης που αποτελεί τη Μητέρα των πραγμάτων του κόσμου, την εμψυχώτρια των τύπων, την υπόσταση και το όργανο συμμετοχής στη Θεότητα.
Καθώς βυθίζεται μέσα στην ψυχή του κόσμου, η ανθρώπινη ψυχή νιώθει να της φυτρώνουν φτερά. Το κυνήγι της Αλήθειας θωπεύει την καθαρή Ουσία του Όντος, αντιλαμβάνεται τις Αρχές της Δημιουργίας που περιέρχονται μέσα στο αθάνατο Πνεύμα της.
Η ταύτιση με τη Θεία Αρχή δημιουργεί την Αθανασία της Τελείωσης.
Ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο. Ιδού η Τελείωση.
Ο Σωκράτης, επαναλαμβάνω, είπε: "Καιρός να απέλθουμε εγώ για να πεθάνω και εσείς για να ζήσετε. Ποιος άραγε έχει το καλύτερο μερίδιο; Κανένας δεν το ξέρει παρά μόνον ο Θεός!".
Όμως, η πιο ζωντανή μεγαλοφυΐα όλων των εποχών το ήξερε. Μέσα στο πήλινο δοχείο που περιείχε το κώνειο είχε την έδρα της η Αθανασία.
Η μάχη μας στις εμπόλεμες ζώνες της καθημερινής Ζωής, κάθε επόμενη στιγμή που αποφασίζουμε για την ενέργεια μας, φέγγει αμυδρά στο φως του πήλινου δοχείου.
Η απόφασή μας για την τήρηση του Δικαίου και της Αλήθειας αποτελεί το σκοπό της δικής μας Αθανασίας.
0 Σχόλια